AirPort, Time Capsule: dołączanie do zaszyfrowanej sieci bezprzewodowej
Podsumowanie
W tym dokumencie znajdują się informacje o tym, jak dołączyć do zaszyfrowanej sieci bezprzewodowej.
Zanim rozpoczniesz
Istnieją dwa główne rodzaje ochrony (szyfrowania) sieci bezprzewodowych za pomocą hasła, z których korzystać mogą bezprzewodowe stacje bazowe. Metoda preferowana nosi nazwę protokołu WPA (Wi-Fi Protected Access) i w narzędziu Airport Utility wyświetlana jest jako „WPA/WPA2 Personal”.
Druga metoda, starsza i znacznie mniej bezpieczna, nosi nazwę protokołu WEP (Wired Equivalent Privacy). Jest ona wyświetlana w narzędziu Airport Utility jako „WEP (Przejściowa sieć bezpieczeństwa)”. Z protokołu WEP nie należy korzystać, chyba że posiadasz urządzenie, które obsługuje tylko tę metodę.Jeśli musisz korzystać z protokołu WEP, spróbuj skonfigurować sieć bezprzewodową WEP w oddzielnych, odizolowanych segmentach sieci, zawierających tylko urządzenia wymagające protokołu WEP. Następnie użyj routera sieciowego do utworzenia mostku między odizolowaną siecią WEP i główną siecią WPA.
Dotyczy produktów
AirPort, Time Capsule
Zaloguj się
Kliknij ikonę paska menu AirPort i wybierz żądaną sieć. Wyświetlone zostanie okno logowania z informacją, że „... wymaga hasła WPA”. w przypadku sieci WPA lub „...wymaga hasła WEP” w przypadku sieci WEP.
Wprowadź hasło i kliknij opcję OK. Jeśli nie znasz hasła, skontaktuj się z administratorem sieci.
W przypadku sieci bezprzewodowych WEP innych niż sieć Apple
Jeśli chcesz dołączyć do zaszyfrowanej sieci bezprzewodowej innej niż sieć Apple z komputera z kartą AirPort, musisz użyć jednego z dwóch różnych stylów wprowadzania hasła (o tym, którego stylu masz użyć, decyduje administrator sieci). Są to:
Hasło ASCII
Jeśli przekazano Ci hasło będące ciągiem znaków ASCII, użyj znaku cudzysłowu (") przed i po haśle. W hasłach rozróżniane są duże i małe litery. Hasła składają się z co najmniej 5 znaków w przypadku sieci z szyfrowaniem 40-bitowym i 13 znaków w przypadku sieci z szyfrowaniem 128-bitowym.
- Przykład hasła sieci 40-bitowej: „pw123”
- Przykład hasła sieci 128-bitowej: „password12345”
Hasło szesnastkowe
Jeśli przekazano Ci hasło składające się tylko ze znaków szesnastkowych (abcdef0123456789), dodaj przed hasłem znak dolara ($). Hasła te mają długość co najmniej 10 znaków w przypadków sieci szyfrowanych 40-bitowo i co najmniej 26 znaków w przypadku sieci szyfrowanych 128-bitowo.
Uwaga: W haśle szesnastkowym znak dolara nosi nazwę znaku sterującego. Informuje on oprogramowanie o tym, że znaki po nim następujące powinny być traktowane jako liczba szesnastkowa. Inne możliwe znaki sterujące dla liczb szesnastkowych to 0x i 0X (zero-x, gdzie x może być literą dużą lub małą).
Przykład hasła 40-bitowego: $1234abcdef
Przykład hasła 128-bitowego: $12345678901234567890abcdef
Uwaga: Jeśli nie masz pewności, jakiego rodzaju jest Twoje hasło, spróbuj obu metod omówionych powyżej lub skontaktuj się z administratorem sieci, aby uzyskać informacje o swoim haśle.
Informacje dodatkowe
Po zalogowaniu się na ikonie paska menu AirPort wyświetlana jest przybliżona siła sygnału sieci bezprzewodowej. Zaciemnienie wszystkich czterech słupków sygnału oznacza bardzo dobrą przepustowość. Jeśli nie widzisz ikony paska menu, włącz ją w preferencjach karty AirPort.
Terminologia: pochodzenie określeń 40-bitowy i 128-bitowy
Zaszyfrowane sieci bezprzewodowe korzystają z kluczy 40- lub 128-bitowych. Klucz przekazywany jest w kodowaniu ośmiobitowym (znaki ASCII) lub czterobitowym (znaki szesnastkowe).
Gdy korzystasz ze znaków szesnastkowych, każdy znak w końcowym kluczu szyfrowania po przekształceniu na postać binarną ma długość czterech bitów. 26 znaków klucza 128-bitowego równa się 104 bitom. To hasło 104-bitowe jest łączone z 24-bitową liczbą losową, zwaną wektorem inicjalizacji, dając w wyniku 128-bitowy klucz szyfrowania. Wektor inicjalizacji przekazywany jest w każdym pakiecie wysyłanych danych i jest częścią algorytmu WEP (Wired Equivalent Privacy) i standardu 802.11b. W przypadku szyfrowania 40-bitowego 10 znaków szesnastkowych równa się 40 bitom łączonym z wektorem inicjalizacji, co daje w wyniku 64-bitowy klucz szyfrowania. W tym przypadku określenie 40-bitowy jest nieścisłe; w rzeczywistości jest to klucz 64-bitowy.
Gdy korzystasz ze znaków ASCII, każdy znak w końcowym kluczu szyfrowania ma długość 8 bitów. Tak więc 5 znaków równa się 40 bitom, a 13 znaków 104 bitom. Do obu postaci dodawany jest ten sam wektor inicjalizacji, co daje w wyniku 64 i 128 bitów.